Stadsdichtersgilde Veenendaal

In deze wijk
waar nu de toekomst wordt gemaakt
leek tot voor kort de tijd nog stil
te staan

Oost was wei- en boerderij-
land van boer en fazanten
scharrelend in het groen

waar nog geen grens aan was verbonden

Maar zelfs als tijd stil, tikt het door,
groeit de wereld, zoeken mensen
daken, huizen, nieuwe plekken
om te wonen

Vooruit! Vooruit! lokroept de toekomst
Hier in Oost gaan wij het maken:

duurzame woningen, scholen, winkels,
een Fuut en Ontmoetings-
huis naar wens

En wie na de Appie of Lidl nog tijd
wil stillen, kan op zoek
naar fazanten

bij de Groene Grens.

Sanne Heymann
Gedicht voor de Poetry Avond Ontmoetingshuis Oost (30 januari 2026)

Ik ben veranderd

Van haarkleur, van woon-
plaats, van huis en bestek-
la

van auto, van kleding,
van overtuiging en mening
dat

cavia’s misschien niet
thuishoren in kooitjes

Dat
over smaak valt te twisten
en liefdes van gister
niet altijd zo houdbaar
bij het verstrijken van tijd

Maar terwijl ik verander
en niks is dat blijft

bleef jij

veranderen
samen met mij.

Sanne Heymann
Gedicht voor de Poëzieweek en Poetry Night Ontmoetingshuis Oost (30 januari 2026)

Hoopvol
bloeien de ijsbloemen

in de kou op kale ruiten

binnen ontdooien harten
smelten verwachtingen
als sneeuw

in het prille voorjaar
hoor je vogels fluiten

hoor je de vogels fluiten?

hoop
is erop vertrouwen

dat schoonheid
altijd zal klinken

Sanne Heymann
Dit gedicht is in het eerste kwartaal van 2026 in de Bibliotheek / De Cultuurfabriek te zien.

De bal, de bal
was rond

Nu is het een teckel,
een augurk of een mond
(kerstig versierd met een gouden tand)

Er zijn aubergines en sokken
en waar eens engelen en klokken
hangen nu mokken chocolademelk,
naast donuts, croissants en glimmende
zakken chips

En wil je toch iets ronds? Maar wel graag uniek?
Kies dan voor de bitterbal of een geha(a)kt-
bal onder de piek.

Sanne Heymann
Stadsdichtersgilde Veenendaal
Dit gedicht is op 17 december 2025 gepubliceerd in De Rijnpost

Haak je aan

Alle grote dromen beginnen met iets
kleins

één klein lichtje
één klein lampje
één klein vierkant lapje

en dan die eenvoudig verbindende vraag:

‘Hé, haak jij ook aan?’

In buurthuizen of kerken, in breicafés of wijken
waar mensen thuis als Wolpoezen
vol nijver draden spinnen

Haak je aan

in kleur en vormen, in een patchwork
van patronen, waar unieke exemplaren
als eenheid samenkomen

Haak je aan

bij nieuwe mensen
bij vrienden, vreemden of bekenden
waar, zelfs als je alleen werkt,
constant verbinding wordt gelegd

tussen daad en draad en
dromen, van lichtjes in de
bomen

van kleine lapjes stof, die samen
groter worden
dan je grootste fantasie

die samen laten zien
wat voor moois er kan ontstaan
dat er een mooiere wereld kan bestaan

als maar iemand hart en moed heeft
die ene vraag te stellen:

‘Hé, haak jij ook aan?’

Sanne Heymann
Geschreven ter gelegenheid van de onthulling van de Haakkerstboom op zaterdag 29 november

Jij maakt norse bomen blij en geeft de hond
een woef terug. Zoeft mee met de wolken,
blaast een paardenbloem uit: een zucht en kus
voor je buren.

De straatstenen klinken na van jouw gepraat;
deuren gaan voor je open met je
hand omhoog, zwaaiend, dromend, drinkend,
kijkend, lachend. Zwetend van je eigen strijd.

Met de tijd worden woorden donker, vallen ze buiten stil,
vanbinnen gonst het na.
Als jij zocht, zoeken nu anderen mee.

Want het is niet jij alleen, maar wij twee, wij allemaal.
Niet strak en eng, nee sterk en puur.
En wat als dat alles is? Wat als de lucht neervalt,
de boze, soms wat blozende lucht dreigend valt
en jij dan zegt: het valt wel mee.

Dan is dat wie jij bent, niet waar jij woont.
Niet hoeveel jij bent,
maar hoe jij bent.

Gedicht voor de Bibliotheek in november 2025
Willemijn Reijmes-Hannessen

De Brouwerspoort opent haar deuren:
zie het water, winkels en woningen
in alle kleuren en smaken. Een haven
waar bier en water elkaar raken.

De stenen klinken één voor één,
de Tuinstraat staat in bloei,
hier heerst enkel en alleen plezier.

Na twintig jaar zand bakken, plantenbakken,
zand erover en doorpakken,
nu eindelijk genieten zoals het hoort:
van onze mooie Brouwerspoort!

Dit gedicht van Willemijn Reijmes-Hannessen is op woensdag 17 september 2025 gepubliceerd in De Rijnpost.

Ik ben te boeken als lezer,
in een klein stil hoekje;
dan dwaal ik namelijk langs woestijnen en loop
ik nooit een blauwtje.
Vecht ik op hakken zo groot als een toren
en blaas ik alle dieven omver;
even verderop maak ik dierenvrienden,
die kunnen praten, en mij laten gieren,
schaterlachen.
Ik ben te boeken als lezer, in een nu wat grotere hoek.

Durf jij te boeken?

Gedicht voor de Bibliotheek in november 2025
Willemijn Reijmes-Hannessen

Zomerzinsels in de zon:
pen en inkt waar ooit de octopus ontstond.
Zandkastelen bouwen zonder rente;
je kop niet in het zand stoppen, maar ruimte scheppen.
Met je tenen in de toekomst steppen,
sporen trekken in het warme zand.
Sproetjes bruinen als een glimmend ei, geniet en haast niet,
de zomer is er zo en ook weer zomaar voorbij.

Gedicht voor de Bibliotheek in augustus 2025
Willemijn Reijmes-Hannessen

In mei leggen alle
mensen in Veenendaal een ei
van liefde, vrede en hoop.

Een hoop die in tachtig jaar veranderde —
toen het einde van onvrede
de start werd van een
juichende Hoofdstraat.

Nu staan daar de dromen, waar ooit
vrede ontstond.

Dit gedicht van Willemijn Reijmes-Hannessen is op woensdag 21 mei 2025 gepubliceerd in De Rijnpost.