In mei leggen alle
mensen in Veenendaal een ei
van liefde, vrede en hoop.
Een hoop die in tachtig jaar veranderde —
toen het einde van onvrede
de start werd van een
juichende Hoofdstraat.
Nu staan daar de dromen, waar ooit
vrede ontstond.
Dit gedicht van Willemijn Reijmes-Hannessen is op woensdag 21 mei 2025 gepubliceerd in De Rijnpost.
Het grote goed
Zware metalen, snijden door de koude nacht,
grote getalen, rijden door de modder, zacht..
klinkt het angstzweet, de nijd, de kou bijt,
Samen: het grote goed, zijn ze kwijt..
Maar de stem in het hoofd, die heeft hen belooft,
voor wie dit gelooft, is de strijd, slechts tijd, te overbruggen..
We doen dit vlug en, we winnen voor onze gezinnen.
We winnen.. we winnen..
Willemijn: We hebben gewonnen
De dood overwonnen, we leven in het hier en nu
Nu lachen de mensen nog en vliegen vogels rond,
Hoor het geblaf van de hond en de kater die zich
Lekker uitrekt.
Stilte is er alleen wanneer we met uitstek zelf
Stil zijn, of zijn we alleen stil wanneer kleiner worden.
Nu wordt het grote goed klein goed:
Beter, best wel eenzaam, stilgezet.
Het kwaad sluipt mee in de kogels,
de vogels, hun vlucht weg van hier,
de lucht van plezier geklaard, behouden vaart,
voor hen die sterven, het noodlot erven,
de nacht verwerven, omdat het hoort.
De stilte in die laatste minuten, slechts ongestoord,
een traan, voor ze mogen gaan,
beiden: Voorgoed / voor goed, beter best
En als de nacht valt, de kou het hart bedekt,
de nacht bevlekt, de zoektocht naar een andere rede,
een weg naar vrede, maar niet hier en nu.
Want de dood rammelt aan de poort
Willemijn: hoort!, de dag
Dagen, meisjes jongens plagen,
Een groot vraagteken boven elkaars hoofd vragen.
Worden een uitroepteken
Een teken van gezondheid, liefde, volheid
Leven, leven is niet even in vrijheid leven,
Leven is niet altijd vrij zijn maar toch wat licht
Is tegen het donker opwegen.
Wegen de plussen en minnen elkaar af, zijn de minnen niet meer zicht
Baar in de nacht, wanneer je dacht
Dat alles goed zou komen, maar houd moed
Want overdag kan je ook dag
Dromen. Licht aan en donker uit.
Samen: En niemand is er over uit, zelfs de heilige boeken blijven zoeken
naar waar de balans gevonden is,
Wilco: terwijl ik de gewonden mis,
Willemijn: en ik de wonderen mis
Wilco: het noodlot ze geven, spuugt ze uit.
Als ik mijn ogen sluit..
Willemijn: het lot in overweging nemen, wanneer ik mijn ogen
open.
Wilco: Vergeten,
Willemijn: weten
Wilco: Vergeten
Willemijn: Weten
en nooit met tranen meten.
Voorgedragen door Wilco van Doorn en Willemijn Reijmes- Hannessen op zaterdag 3 mei 2025. Ter gelegenheid van Bevrijdingsdag.
Aan ons de eer om
Als eerste de laatste te zijn,
De woorden kwijnen weg, zijn
Onderdeel van de tijd
Is het al rijp? Dan kunnen we de vruchten plukken.
Ongelukken zijn mislukte gelukken,
Gelukkig worden we met de dag ouder
En wijzer, wijzen naar elkaar, bedaart
Nog geen oude taarten, gelukkig passen
Niet alle kersen op een taart
Kers voor kers, stap voor stap.
Perenbomen bloeien wit en als je heel lang
kijkt
verschijnen er vanzelf regendromen.
Gedicht voorgedragen op het Kunstfestival, zaterdag 12 april 2025.
Willemijn Reijmes-Hannessen
Duizend draden
15 jaar Cultuurfabriek
In het hart van Veenendaal
staat een gebouw
van duizend draden
Sterk gemetseld, zacht geweven
Zoals een warme wollen trui
die van generatie op
generatie wordt
doorgegeven
~
Waar heden en verleden
in een patroon
verbonden wordt
Waar losse steken
samen
als een boek vol met verhalen
die vertellen over de spinners
die hier leefden, deelden,
waren.
~
En altijd zullen zijn.
~
Want zoals eens de machines stampten
tussen draad en stoom en
dromen
Klopt hier het hart
van Veenendaal
Vindt hier het verhaal
van Veenendaal
al 15 jaar
een thuis.
Sanne Heymann
Geschreven ter gelegenheid van 15 jaar De Cultuurfabriek
In het hart van Veenendaal
stroomt een nieuw verhaal
Een droom die vol van visie
kolkend startte met ambitie
Van woningen en pleinen,
van horeca, cultuur
Van groter durven denken
dan het dorp dat je ooit kende
Dan het dorp waar diep vanbinnen
al iets klopte van een stad
al iets klopte van een centrum
van een poort
naar een nieuwe start.
~
En zo begon de transformatie
van kale grond naar nieuwe stromen
Van slopen en behouden
passend in een masterplan
Waarbij de blauwdruk zich als water
steeds weer vormde aan het later
Aan de plannen die nog niet
in beton gegoten staan
Want wat zijn straten, gevels, stenen
zonder mensen, zonder leven
Zonder een goede kijk te hebben
op wat ergens kan ontstaan
Op de behoeftes en de wensen
van al die verschillende mensen
Van gezinnen, ondernemers,
van hier, ver weg, dichtbij
Om te werken, om te wonen,
om hier steeds weer thuis te komen
In een binnenstad die bruist
van leven en plezier
Want, het zijn niet slechts de gebouwen
maar de verhalen hier gebrouwen
en die samen aan de poort
van een nieuwe
toekomst
staan.
~
De poort naar een stad
vol cultuur en van beleving
De poort naar een stad
met lichtjes langs de gracht
De poort naar een stad
vol winkelen en wonen
De poort naar een stad
met je voeten in het zand
De poort naar een stad
vol levendige pleinen
De poort naar een stad
met nieuwe architectuur
De poort naar een stad
vol stedelijke allure
De poort naar een stad
met het dorp als goede buur
~
Want ook al is in 20 jaar
onherkenbaar veel veranderd
In het hart van deze stad
kolkt nog steeds het warme bad
Waar mensen elkaar groeten,
elkaar zien, elkaar ontmoeten
Als vissen in het water
langs de kades van de gracht
~
En nu de hekken eindelijk weg zijn
en al het bouwverkeer gesmoord
hoor dan het stromen van het water
hoor de hartslag van de
Brouwerspoort.
Sanne Heymann
Geschreven ter gelegenheid van Opening Brouwerspoort – 12 september 2025
Hé, ga je mee
ijsjes eten, zomersproeten,
schelpen en verkoeling
zoeken
pootje baden, hondjes aaien,
zwemmen en dan piere-
waaien
zandkastelen, blijven plakken,
samen zon in zee zien
zakken
De zomer zoemt
snel als een mug
———-Zo vlieg je heen
Zo kom je terug
Sanne Heymann
Stadsdichtersgilde Veenendaal
De Rijnpost, woensdag 20 augustus
Misschien voel ik mij
het meeste vrij
als ik
verdwijn
tussen de regels
van een boek
Waar geen dag of tijd
bestaat, maar ik
mij verlies in een
verhaal
en andere werelden
weet te vinden
Zonder paspoort, grens
of lijn, kan ik overal
en alles zijn
maar kan ik
boven alles
vrij
zijn
zoals ik ben.
Sanne Heymann
Stadsdichtersgilde Veenendaal
Geschreven voor in de maand mei in De Cultuurfabriek
Lintjesregen
Het regent vandaag in Veenendaal
Complimenten, lieve woorden,
die je misschien eerder nog niet
hoorde
Want wie altijd klaarstaat
voor een ander,
zet zichzelf nooit in het
midden
van de aandacht
die wordt gegeven.
~
Het regent vandaag in Veenendaal
Een stortvloed aan gouden zonnestralen
heeft zich vermomd
als felle spotlights
die heel gericht
hun heldere licht
volop laten schijnen
op zij die in de luwte
van de schaduw
meestal bescheiden zeggen:
‘Ach, ik doe gewoon wat ik doe’.
~
Het regent vandaag in Veenendaal
Duizend dikke druppels
vallen glanzend uit de lucht
om in een hemel van koningsblauw
een regenboog te vormen
en zo aan ieder te laten horen
dat het Zijne Majesteit
de Koning heeft behaagd
U vol lof
te decoreren
en al het gedane werk te eren
Want de mooiste bui
van lintjes
die valt speciaal
vandaag.
~
Sanne Heymann, Stadsdichtersgilde Veenendaal
Ter ere van Lintjesregen Veenendaal
Vrijdag 25 april 2025
Pasen
Afgelopen tijd was ik op zoek
naar vrede
in de boekenkast
naar tolerantie
in een mand met was
naar een luisterend oor en
wederhoor, naar het geloof
dat ik verloor
in een betere wereld
Ik zocht, hield moed,
en vond toen in een la
een klein Jezusje van chocola.
Sanne Heymann
Woensdag 16 april 2025
Publicatie De Rijnpost
Regendromen
Perenbomen bloeien wit
en als je heel lang kijkt, verschijnen
er vanzelf regendromen
Tranen stromen
als glinsterende druppels
tussen dauw en
‘Dag’, zeg je
vanonder de paraplu
Je steekt je hand
– die ik zo heb gemist –
uit om me te laten voelen
Hoe zacht de witte bloesem is
Hoe zoet de geur van dromen
Hoe alles voor even
een waarheid is
totdat het wordt ontnomen.
Sanne Heymann
Zaterdag 12 april 2025
Schakelgedicht, Kunstfestival Veenendaal
