Stadsdichtersgilde Veenendaal

Kijk !

in tijden
als deze
dan lijken
we even
weg
te kijken
van de wereldse waanzin

maar waar kijken we

als de stroom
straks stopt
met gewoon
doen wat ie deed

of de oorlog
ook ons land
opeens binnentreed

waar kijken we
dan naar toe?

kijk weg
kijk niet
kijk ‘t nieuws maar niet
kijk buiten
naar morgen
‘t zal goed blijken
te uiten
je zorgen
naar elkaar

kijken

Yitse Landzaat
Namens het Stadsdichtersgilde Veenendaal
Dit gedicht is op 15 april 2026 verschenen in de Rijnpost

markt

leg je troep
op een kleedje
verkoop het
met een lach

stal je spullen
uit, dit feestje
en wapper
met de vlag

speur wat rond
als een beestje
en ding
maar lekker af

die bombarie
jeetje jeetje
mij niet bellen
mij te maf

wees op tijd
graag een beetje
we gaan snel
aan de slag

we dansen
op dit feestje
omdat het
van Willem mag

namens het Stadsdichtersgilde Veenendaal, Yitse Landzaat

Koningsdag 2026

Mijn stem

Ik heb een stem
gekregen

om me te laten horen

om te praten en te zingen
om een mening over dingen
in woord te laten klinken

om ja of nee te zeggen
om eens of niet te zijn

om zacht te kunnen raken
en luid verschil te maken

wanneer ik juist vandaag
die stem van mij

gebruik.

Sanne Heymann
Stadsdichtersgilde Veenendaal
Dit gedicht is op 18 maart 2026 verschenen in De Rijnpost

Ik ben een vrouw

En ik heb het recht

om zacht te zijn
om lief te zijn
om mooi te zijn
niet zwak te zijn

om sterk te zijn
om luid te zijn
om schaamteloos
mijzelf te zijn

Ik heb het recht

om te studeren
om te werken
om te leren
om een carrière
om te baren
om een carrière én te baren
of om voluit te verklaren
dat ik misschien geen kinderen wil

Ik heb het recht

om mini-rokken, baggy broeken,
glitters, sweatshirts, korte lokken
zonder commentaar te dragen

Ik heb het recht

om hoog te vliegen
om plafonds te breken
om vooraan te staan
om ruimte te nemen, ruimte
te claimen en te zeggen:
‘Hier ben ik’

Ik heb het recht

om grenzen te stellen
om ‘nee’ te zeggen
om ‘nee’ te zeggen
om ‘NEE’ te zeggen

Ik héb het recht

om boos te zijn
om ziedend, woedend, woest
te zijn

om klaar te zijn
om niet dáár te zijn
waar jij vindt dat ik hoor

Want wie geeft jou het recht
om die van mij te mogen bepalen?

Wie geeft jou het recht
mij minder te betalen?

Wie geeft jou het recht
boven mij te staan?

Wie geeft jou het recht
Wie gaf jou jouw bestaan?

Ik ben een vrouw

En ik heb het recht

Ik heb het recht

Om gelijk te zijn.

Internationale Vrouwendag
8 maart 2026
Sanne Heymann – Stadsdichtersgilde Veenendaal

Yitse Landzaat
Voorgedragen tijdens de verkiezing voor de nieuwe leden van het Stadsdichtersgilde op 12 februari 2026

als Veenendaal Veenendaal zou zijn

als schapen konden spreken
en stenen konden stoeien
als torens konden tieren
zou het iemand dan nog boeien
wat daar bij Bernard gebeurd is

als lampen konden bloeien
en gieten konden groeien
had de Cinemec zich dan
niet met onze bezoekers
hoeven te bemoeien

als files zouden falen
de rondweg te berijden
en de lichten te bepalen
groen te willen gloeien
zou de spits dan plots verdwijnen

als Rhenen Ede en Renswoude
hun grenzen toch eens zouden
verleggen
wat heeft Veenendaal Oost
dan nog te zeggen

Yitse Landzaat
Voorgedragen tijdens de verkiezing voor de nieuwe leden van het Stadsdichtersgilde op 12 februari 2026

Het Verhaal

Er was eens, lang geleden,
de start van een verhaal

Niet met een koning of koningin,
maar met twee gewone mensen
die op de eerste pagina, waarschijnlijk
nog niet wisten van elkaars bestaan

Hij de zoon van een boekverkoper,
zij de dochter van textiel

Nog onwetend hoe hun leven
op papier zou worden verweven
en hoe ergens halverwege
misschien wel geschiedenis zou worden
geschreven

Maar goed, dat hoofdstuk komt pas later
dus waar waren we gebleven?

Van Kooten en Van Schuppen
Twee iconen in ’t Veen
Zij kocht bij hem haar boeken
Hij bij haar ouders een pak

Daarna volgden ze een eigen weg
en ieder een eigen pad

En zo verstreken vele jaren
aan de Zand- en Hoofdstraat

De boekhandelaar en de journalist
en de bloeiende liefde
voor letters, voor verhalen op papier
Ieder op hun eigen vlak, hun eigen vak,
en op hun eigen-wijze manier

Maar tijd tikt door en zo ook leeftijd
Papier wordt broos en raakt vergeeld
als je jezelf niet blijft vernieuwen
raak je op den duur verveeld

Maar toen kwam daar, na 42 jaar, een wending
uit toch wel onverwachte hoek
De journaliste bleek de plottwist
van het zo geliefde boek

Van het verhaal dat je zo goed kende,
misschien wat oud, maar wel vertrouwd
En waar nu onder een andere titel
een nieuw hoofdstuk zich ontvouwt

Geen overname, maar een voortzetting

Samen
werken aan een nieuw begin

Samen
bouwen aan een nieuwe start

Van ooit de boekwinkel van het dorp,
naar de cultuurwinkel van de stad

Want een verhaal
is meer dan woorden
is meer dan letters op papier
is meer dan kasten vol met boeken
is meer dan louter leesplezier

Het is
anders naar de wereld kijken
om nieuwe werelden te ontmoeten
om je horizon te verbreden
en perspectieven te begroeten

Het is durven

springen
in het diepe

dromen over
avontuur

en daar heel Veenendaal bij te betrekken
vanaf het allereerste uur

Van ‘er was eens’
Naar ‘er zal eens’
iets heel moois kunnen ontstaan

als het einde
lang en gelukkig

opnieuw begint
bij

Het Verhaal.

Sanne Heymann
Voorgedragen tijdens de opening van Boekwinkel Het Verhaal op 7 februari 2026.

Het is de sinaasappel
die je krijgt, van de buurman
die eigenlijk slager
maar weet dat je vegetariër bent

Het zijn de bekenden
in de pub, die je ontmoet
op vaste dagen
alsof je steeds familie treft

Het is alle straten kennen
maar steeds iets nieuws ontdekken

vertrouwd maar nooit verveeld
zelfs na al die jaren

Het is samen groeien, samen
bloeien, samen verander-
en stoeien met verwachtingen
die gelijk en soms keihard botsen

Het is komen, gaan, terug-
komen en dan willen blijven

steeds meer willen blijven

omdat de lucht nergens zo blauw
en de boerenkool zo fijn

als waar de stad diep in je hart
daar waar je

thuis
kunt zijn.

Sanne Heymann
Gedicht voor Dit is Veenendaal en is op 04-02-2026 in De Rijnpost is geplaatst.

In deze wijk
waar nu de toekomst wordt gemaakt
leek tot voor kort de tijd nog stil
te staan

Oost was wei- en boerderij-
land van boer en fazanten
scharrelend in het groen

waar nog geen grens aan was verbonden

Maar zelfs als tijd stil, tikt het door,
groeit de wereld, zoeken mensen
daken, huizen, nieuwe plekken
om te wonen

Vooruit! Vooruit! lokroept de toekomst
Hier in Oost gaan wij het maken:

duurzame woningen, scholen, winkels,
een Fuut en Ontmoetings-
huis naar wens

En wie na de Appie of Lidl nog tijd
wil stillen, kan op zoek
naar fazanten

bij de Groene Grens.

Sanne Heymann
Gedicht voor de Poetry Avond Ontmoetingshuis Oost (30 januari 2026)

Ik ben veranderd

Van haarkleur, van woon-
plaats, van huis en bestek-
la

van auto, van kleding,
van overtuiging en mening
dat

cavia’s misschien niet
thuishoren in kooitjes

Dat
over smaak valt te twisten
en liefdes van gister
niet altijd zo houdbaar
bij het verstrijken van tijd

Maar terwijl ik verander
en niks is dat blijft

bleef jij

veranderen
samen met mij.

Sanne Heymann
Gedicht voor de Poëzieweek en Poetry Night Ontmoetingshuis Oost (30 januari 2026)