Twee

mijn hart breekt
in twee stukken
omdat ik denk
te weten
dat het toch niet gaat lukken
om elkaar
te zien

te zien barsten
in tranen
van verdriet
niets kunnen zeggen of vragen
die we allebei hebben

te zien lachen
in tranen
van vreugde
niet kunnen na denken
we beide het zelfde

aangezien jij mij misschien hebt gezien
geboren worden
zien huilen
zien lachen
en ik jou niet
bewust

denk jij wellicht vaker aan mij
terwijl ik altijd aan jou denk
hoop jij misschien meer op mij
terwijl ik zo veel op jou hoop
ken jij me mogelijk beter
terwijl ik jou niet eens ken

wacht jij langer op mij
terwijl ik niet eens verwacht
dat je op me wacht
ik wacht wel op jou
of moet ik je zoeken
maar waar hoe wat
geen idee
en dat breekt mijn hart
in twee

Yitse Landzaat
Voorgedragen tijdens de verkiezing voor de nieuwe leden van het Stadsdichtersgilde op 12 februari 2026

Geplaatst in Gedicht | Reacties uitgeschakeld voor Twee

als Veenendaal Veenendaal zou zijn

als Veenendaal Veenendaal zou zijn

als schapen konden spreken
en stenen konden stoeien
als torens konden tieren
zou het iemand dan nog boeien
wat daar bij Bernard gebeurd is

als lampen konden bloeien
en gieten konden groeien
had de Cinemec zich dan
niet met onze bezoekers
hoeven te bemoeien

als files zouden falen
de rondweg te berijden
en de lichten te bepalen
groen te willen gloeien
zou de spits dan plots verdwijnen

als Rhenen Ede en Renswoude
hun grenzen toch eens zouden
verleggen
wat heeft Veenendaal Oost
dan nog te zeggen

Yitse Landzaat
Voorgedragen tijdens de verkiezing voor de nieuwe leden van het Stadsdichtersgilde op 12 februari 2026

Geplaatst in Gedicht | Reacties uitgeschakeld voor als Veenendaal Veenendaal zou zijn

Het Verhaal

Het Verhaal

Er was eens, lang geleden,
de start van een verhaal

Niet met een koning of koningin,
maar met twee gewone mensen
die op de eerste pagina, waarschijnlijk
nog niet wisten van elkaars bestaan

Hij de zoon van een boekverkoper,
zij de dochter van textiel

Nog onwetend hoe hun leven
op papier zou worden verweven
en hoe ergens halverwege
misschien wel geschiedenis zou worden
geschreven

Maar goed, dat hoofdstuk komt pas later
dus waar waren we gebleven?

Van Kooten en Van Schuppen
Twee iconen in ’t Veen
Zij kocht bij hem haar boeken
Hij bij haar ouders een pak

Daarna volgden ze een eigen weg
en ieder een eigen pad

En zo verstreken vele jaren
aan de Zand- en Hoofdstraat

De boekhandelaar en de journalist
en de bloeiende liefde
voor letters, voor verhalen op papier
Ieder op hun eigen vlak, hun eigen vak,
en op hun eigen-wijze manier

Maar tijd tikt door en zo ook leeftijd
Papier wordt broos en raakt vergeeld
als je jezelf niet blijft vernieuwen
raak je op den duur verveeld

Maar toen kwam daar, na 42 jaar, een wending
uit toch wel onverwachte hoek
De journaliste bleek de plottwist
van het zo geliefde boek

Van het verhaal dat je zo goed kende,
misschien wat oud, maar wel vertrouwd
En waar nu onder een andere titel
een nieuw hoofdstuk zich ontvouwt

Geen overname, maar een voortzetting

Samen
werken aan een nieuw begin

Samen
bouwen aan een nieuwe start

Van ooit de boekwinkel van het dorp,
naar de cultuurwinkel van de stad

Want een verhaal
is meer dan woorden
is meer dan letters op papier
is meer dan kasten vol met boeken
is meer dan louter leesplezier

Het is
anders naar de wereld kijken
om nieuwe werelden te ontmoeten
om je horizon te verbreden
en perspectieven te begroeten

Het is durven

springen
in het diepe

dromen over
avontuur

en daar heel Veenendaal bij te betrekken
vanaf het allereerste uur

Van ‘er was eens’
Naar ‘er zal eens’
iets heel moois kunnen ontstaan

als het einde
lang en gelukkig

opnieuw begint
bij

Het Verhaal.

Sanne Heymann
Voorgedragen tijdens de opening van Boekwinkel Het Verhaal op 7 februari 2026.

Geplaatst in Gedicht | Reacties uitgeschakeld voor Het Verhaal

Liefde is

Het is de sinaasappel
die je krijgt, van de buurman
die eigenlijk slager
maar weet dat je vegetariër bent

Het zijn de bekenden
in de pub, die je ontmoet
op vaste dagen
alsof je steeds familie treft

Het is alle straten kennen
maar steeds iets nieuws ontdekken

vertrouwd maar nooit verveeld
zelfs na al die jaren

Het is samen groeien, samen
bloeien, samen verander-
en stoeien met verwachtingen
die gelijk en soms keihard botsen

Het is komen, gaan, terug-
komen en dan willen blijven

steeds meer willen blijven

omdat de lucht nergens zo blauw
en de boerenkool zo fijn

als waar de stad diep in je hart
daar waar je

thuis
kunt zijn.

Sanne Heymann
Gedicht voor Dit is Veenendaal en is op 04-02-2026 in De Rijnpost is geplaatst.

Geplaatst in Gedicht | Reacties uitgeschakeld voor Liefde is

Veenendaal Oost

In deze wijk
waar nu de toekomst wordt gemaakt
leek tot voor kort de tijd nog stil
te staan

Oost was wei- en boerderij-
land van boer en fazanten
scharrelend in het groen

waar nog geen grens aan was verbonden

Maar zelfs als tijd stil, tikt het door,
groeit de wereld, zoeken mensen
daken, huizen, nieuwe plekken
om te wonen

Vooruit! Vooruit! lokroept de toekomst
Hier in Oost gaan wij het maken:

duurzame woningen, scholen, winkels,
een Fuut en Ontmoetings-
huis naar wens

En wie na de Appie of Lidl nog tijd
wil stillen, kan op zoek
naar fazanten

bij de Groene Grens.

Sanne Heymann
Gedicht voor de Poetry Avond Ontmoetingshuis Oost (30 januari 2026)

Geplaatst in Gedicht | Reacties uitgeschakeld voor Veenendaal Oost

Metamorfose

Ik ben veranderd

Van haarkleur, van woon-
plaats, van huis en bestek-
la

van auto, van kleding,
van overtuiging en mening
dat

cavia’s misschien niet
thuishoren in kooitjes

Dat
over smaak valt te twisten
en liefdes van gister
niet altijd zo houdbaar
bij het verstrijken van tijd

Maar terwijl ik verander
en niks is dat blijft

bleef jij

veranderen
samen met mij.

Sanne Heymann
Gedicht voor de Poëzieweek en Poetry Night Ontmoetingshuis Oost (30 januari 2026)

Geplaatst in Gedicht | Reacties uitgeschakeld voor Metamorfose

Hoopvol

Hoopvol
bloeien de ijsbloemen

in de kou op kale ruiten

binnen ontdooien harten
smelten verwachtingen
als sneeuw

in het prille voorjaar
hoor je vogels fluiten

hoor je de vogels fluiten?

hoop
is erop vertrouwen

dat schoonheid
altijd zal klinken

Sanne Heymann
Dit gedicht is in het eerste kwartaal van 2026 in de Bibliotheek / De Cultuurfabriek te zien.

Geplaatst in Gedicht | Reacties uitgeschakeld voor Hoopvol

Kerstbal

De bal, de bal
was rond

Nu is het een teckel,
een augurk of een mond
(kerstig versierd met een gouden tand)

Er zijn aubergines en sokken
en waar eens engelen en klokken
hangen nu mokken chocolademelk,
naast donuts, croissants en glimmende
zakken chips

En wil je toch iets ronds? Maar wel graag uniek?
Kies dan voor de bitterbal of een geha(a)kt-
bal onder de piek.

Sanne Heymann
Stadsdichtersgilde Veenendaal
Dit gedicht is op 17 december 2025 gepubliceerd in De Rijnpost

Geplaatst in Gedicht | Reacties uitgeschakeld voor Kerstbal

Haak je aan

Haak je aan

Alle grote dromen beginnen met iets
kleins

één klein lichtje
één klein lampje
één klein vierkant lapje

en dan die eenvoudig verbindende vraag:

‘Hé, haak jij ook aan?’

In buurthuizen of kerken, in breicafés of wijken
waar mensen thuis als Wolpoezen
vol nijver draden spinnen

Haak je aan

in kleur en vormen, in een patchwork
van patronen, waar unieke exemplaren
als eenheid samenkomen

Haak je aan

bij nieuwe mensen
bij vrienden, vreemden of bekenden
waar, zelfs als je alleen werkt,
constant verbinding wordt gelegd

tussen daad en draad en
dromen, van lichtjes in de
bomen

van kleine lapjes stof, die samen
groter worden
dan je grootste fantasie

die samen laten zien
wat voor moois er kan ontstaan
dat er een mooiere wereld kan bestaan

als maar iemand hart en moed heeft
die ene vraag te stellen:

‘Hé, haak jij ook aan?’

Sanne Heymann
Geschreven ter gelegenheid van de onthulling van de Haakkerstboom op zaterdag 29 november

Geplaatst in Gedicht | Reacties uitgeschakeld voor Haak je aan

Jij bent

Jij maakt norse bomen blij en geeft de hond
een woef terug. Zoeft mee met de wolken,
blaast een paardenbloem uit: een zucht en kus
voor je buren.

De straatstenen klinken na van jouw gepraat;
deuren gaan voor je open met je
hand omhoog, zwaaiend, dromend, drinkend,
kijkend, lachend. Zwetend van je eigen strijd.

Met de tijd worden woorden donker, vallen ze buiten stil,
vanbinnen gonst het na.
Als jij zocht, zoeken nu anderen mee.

Want het is niet jij alleen, maar wij twee, wij allemaal.
Niet strak en eng, nee sterk en puur.
En wat als dat alles is? Wat als de lucht neervalt,
de boze, soms wat blozende lucht dreigend valt
en jij dan zegt: het valt wel mee.

Dan is dat wie jij bent, niet waar jij woont.
Niet hoeveel jij bent,
maar hoe jij bent.

Gedicht voor de Bibliotheek in november 2025
Willemijn Reijmes-Hannessen

Geplaatst in Gedicht | Reacties uitgeschakeld voor Jij bent