De bal, de bal
was rond
Nu is het een teckel,
een augurk of een mond
(kerstig versierd met een gouden tand)
Er zijn aubergines en sokken
en waar eens engelen en klokken
hangen nu mokken chocolademelk,
naast donuts, croissants en glimmende
zakken chips
En wil je toch iets ronds? Maar wel graag uniek?
Kies dan voor de bitterbal of een geha(a)kt-
bal onder de piek.
Sanne Heymann
Stadsdichtersgilde Veenendaal
Dit gedicht is op 17 december 2025 gepubliceerd in De Rijnpost
Haak je aan
Alle grote dromen beginnen met iets
kleins
één klein lichtje
één klein lampje
één klein vierkant lapje
en dan die eenvoudig verbindende vraag:
‘Hé, haak jij ook aan?’
In buurthuizen of kerken, in breicafés of wijken
waar mensen thuis als Wolpoezen
vol nijver draden spinnen
Haak je aan
in kleur en vormen, in een patchwork
van patronen, waar unieke exemplaren
als eenheid samenkomen
Haak je aan
bij nieuwe mensen
bij vrienden, vreemden of bekenden
waar, zelfs als je alleen werkt,
constant verbinding wordt gelegd
tussen daad en draad en
dromen, van lichtjes in de
bomen
van kleine lapjes stof, die samen
groter worden
dan je grootste fantasie
die samen laten zien
wat voor moois er kan ontstaan
dat er een mooiere wereld kan bestaan
als maar iemand hart en moed heeft
die ene vraag te stellen:
‘Hé, haak jij ook aan?’
Sanne Heymann
Geschreven ter gelegenheid van de onthulling van de Haakkerstboom op zaterdag 29 november
Jij maakt norse bomen blij en geeft de hond
een woef terug. Zoeft mee met de wolken,
blaast een paardenbloem uit: een zucht en kus
voor je buren.
De straatstenen klinken na van jouw gepraat;
deuren gaan voor je open met je
hand omhoog, zwaaiend, dromend, drinkend,
kijkend, lachend. Zwetend van je eigen strijd.
Met de tijd worden woorden donker, vallen ze buiten stil,
vanbinnen gonst het na.
Als jij zocht, zoeken nu anderen mee.
Want het is niet jij alleen, maar wij twee, wij allemaal.
Niet strak en eng, nee sterk en puur.
En wat als dat alles is? Wat als de lucht neervalt,
de boze, soms wat blozende lucht dreigend valt
en jij dan zegt: het valt wel mee.
Dan is dat wie jij bent, niet waar jij woont.
Niet hoeveel jij bent,
maar hoe jij bent.
Gedicht voor de Bibliotheek in november 2025
Willemijn Reijmes-Hannessen
De Brouwerspoort opent haar deuren:
zie het water, winkels en woningen
in alle kleuren en smaken. Een haven
waar bier en water elkaar raken.
De stenen klinken één voor één,
de Tuinstraat staat in bloei,
hier heerst enkel en alleen plezier.
Na twintig jaar zand bakken, plantenbakken,
zand erover en doorpakken,
nu eindelijk genieten zoals het hoort:
van onze mooie Brouwerspoort!
Dit gedicht van Willemijn Reijmes-Hannessen is op woensdag 17 september 2025 gepubliceerd in De Rijnpost.
Ik ben te boeken als lezer,
in een klein stil hoekje;
dan dwaal ik namelijk langs woestijnen en loop
ik nooit een blauwtje.
Vecht ik op hakken zo groot als een toren
en blaas ik alle dieven omver;
even verderop maak ik dierenvrienden,
die kunnen praten, en mij laten gieren,
schaterlachen.
Ik ben te boeken als lezer, in een nu wat grotere hoek.
Durf jij te boeken?
Gedicht voor de Bibliotheek in november 2025
Willemijn Reijmes-Hannessen
Zomerzinsels in de zon:
pen en inkt waar ooit de octopus ontstond.
Zandkastelen bouwen zonder rente;
je kop niet in het zand stoppen, maar ruimte scheppen.
Met je tenen in de toekomst steppen,
sporen trekken in het warme zand.
Sproetjes bruinen als een glimmend ei, geniet en haast niet,
de zomer is er zo en ook weer zomaar voorbij.
Gedicht voor de Bibliotheek in augustus 2025
Willemijn Reijmes-Hannessen
In mei leggen alle
mensen in Veenendaal een ei
van liefde, vrede en hoop.
Een hoop die in tachtig jaar veranderde —
toen het einde van onvrede
de start werd van een
juichende Hoofdstraat.
Nu staan daar de dromen, waar ooit
vrede ontstond.
Dit gedicht van Willemijn Reijmes-Hannessen is op woensdag 21 mei 2025 gepubliceerd in De Rijnpost.
Het grote goed
Zware metalen, snijden door de koude nacht,
grote getalen, rijden door de modder, zacht..
klinkt het angstzweet, de nijd, de kou bijt,
Samen: het grote goed, zijn ze kwijt..
Maar de stem in het hoofd, die heeft hen belooft,
voor wie dit gelooft, is de strijd, slechts tijd, te overbruggen..
We doen dit vlug en, we winnen voor onze gezinnen.
We winnen.. we winnen..
Willemijn: We hebben gewonnen
De dood overwonnen, we leven in het hier en nu
Nu lachen de mensen nog en vliegen vogels rond,
Hoor het geblaf van de hond en de kater die zich
Lekker uitrekt.
Stilte is er alleen wanneer we met uitstek zelf
Stil zijn, of zijn we alleen stil wanneer kleiner worden.
Nu wordt het grote goed klein goed:
Beter, best wel eenzaam, stilgezet.
Het kwaad sluipt mee in de kogels,
de vogels, hun vlucht weg van hier,
de lucht van plezier geklaard, behouden vaart,
voor hen die sterven, het noodlot erven,
de nacht verwerven, omdat het hoort.
De stilte in die laatste minuten, slechts ongestoord,
een traan, voor ze mogen gaan,
beiden: Voorgoed / voor goed, beter best
En als de nacht valt, de kou het hart bedekt,
de nacht bevlekt, de zoektocht naar een andere rede,
een weg naar vrede, maar niet hier en nu.
Want de dood rammelt aan de poort
Willemijn: hoort!, de dag
Dagen, meisjes jongens plagen,
Een groot vraagteken boven elkaars hoofd vragen.
Worden een uitroepteken
Een teken van gezondheid, liefde, volheid
Leven, leven is niet even in vrijheid leven,
Leven is niet altijd vrij zijn maar toch wat licht
Is tegen het donker opwegen.
Wegen de plussen en minnen elkaar af, zijn de minnen niet meer zicht
Baar in de nacht, wanneer je dacht
Dat alles goed zou komen, maar houd moed
Want overdag kan je ook dag
Dromen. Licht aan en donker uit.
Samen: En niemand is er over uit, zelfs de heilige boeken blijven zoeken
naar waar de balans gevonden is,
Wilco: terwijl ik de gewonden mis,
Willemijn: en ik de wonderen mis
Wilco: het noodlot ze geven, spuugt ze uit.
Als ik mijn ogen sluit..
Willemijn: het lot in overweging nemen, wanneer ik mijn ogen
open.
Wilco: Vergeten,
Willemijn: weten
Wilco: Vergeten
Willemijn: Weten
en nooit met tranen meten.
Voorgedragen door Wilco van Doorn en Willemijn Reijmes- Hannessen op zaterdag 3 mei 2025. Ter gelegenheid van Bevrijdingsdag.
Aan ons de eer om
Als eerste de laatste te zijn,
De woorden kwijnen weg, zijn
Onderdeel van de tijd
Is het al rijp? Dan kunnen we de vruchten plukken.
Ongelukken zijn mislukte gelukken,
Gelukkig worden we met de dag ouder
En wijzer, wijzen naar elkaar, bedaart
Nog geen oude taarten, gelukkig passen
Niet alle kersen op een taart
Kers voor kers, stap voor stap.
Perenbomen bloeien wit en als je heel lang
kijkt
verschijnen er vanzelf regendromen.
Gedicht voorgedragen op het Kunstfestival, zaterdag 12 april 2025.
Willemijn Reijmes-Hannessen
Duizend draden
15 jaar Cultuurfabriek
In het hart van Veenendaal
staat een gebouw
van duizend draden
Sterk gemetseld, zacht geweven
Zoals een warme wollen trui
die van generatie op
generatie wordt
doorgegeven
~
Waar heden en verleden
in een patroon
verbonden wordt
Waar losse steken
samen
als een boek vol met verhalen
die vertellen over de spinners
die hier leefden, deelden,
waren.
~
En altijd zullen zijn.
~
Want zoals eens de machines stampten
tussen draad en stoom en
dromen
Klopt hier het hart
van Veenendaal
Vindt hier het verhaal
van Veenendaal
al 15 jaar
een thuis.
Sanne Heymann
Geschreven ter gelegenheid van 15 jaar De Cultuurfabriek
