Vanavond vieren wij weer Lampegiet
Een vrolijk feest dat stamt uit vroeger tijden
Met lichtjes om het donker te bestrijden
Nu wordt het donker, maar dat hindert niet
Wij hebben licht om hoop mee te verspreiden
Vanavond vieren wij weer Lampegiet
Al hoor je veel van onheil en verdriet
En lijkt het duister zich steeds uit te breiden
Wij willen ons er niet door laten leiden
Vanavond vieren wij weer Lampegiet
Geschreven ter gelegenheid van Lampegietersavond op 18 september 2017.
Mijn tante is een ware drama queen
Het minste snaargeluid doet haar al snikken
En zij hoeft maar een violist te zien
Dan staat ze al haar tranen weg te slikken
Dat grienen is nog niks bij haar geklaag
Nu hangt ze jammerend aan het loket:
In het concertprogramma van vandaag
Ontbreekt haar favoriete strijkkwartet
Haar man, mijn oom, staat kalmpjes aan haar zijde
Een bioloog, wat nuchterder van aard
Hier minder thuis dan in een bloemenweide
Klopt troostend op haar hand en zegt bedaard:
‘Ach lief, precies zoals ik gister zei:
’t Seizoen van de viooltjes is voorbij’
De wereld kan vannacht vergaan
Maar de muziek gaat altijd door
Er komt geen eind aan haar bestaan
De wereld kan vannacht vergaan
En kom je bij het einde aan –
Vanaf het teken weer van voor
De wereld kan vannacht vergaan
Maar de muziek gaat altijd door
Geschreven en voorgedragen ter gelegenheid van de presentatie van ‘Proef Cultuur Veenendaal 2017’ op het Kees Stipplein.
Het dak is van de gasfabriek gerukt!
Een bleke medewerker zegt bedrukt:
‘Ik eet al zeven weken bruine bonen
Misschien kwam dit wel door mijn restproduct…’
Eens werd ik als fabrieksreliek beschouwd
Die aandacht lijkt helaas alweer verflauwd
Ik word beschaduwd door appartementen
Ze hebben me volledig ingebouwd
Veenendaals Brouwerspoort
Grootsteedse inbreiding
Woningen, winkels
Een gracht en een plein
Cultureel middelpunt:
Stadsdichterswedstrijden
Horen natuurlijk op
’t Stipplein te zijn
Een visje in de Brouwersgracht
Heeft net eens stevig nagedacht
‘Ik ben straks wel verleden tijd
Maar dit wil ik nog even kwijt
Aan wie ook maar mijn naam verzon:
’t Is niet goudwinde, maar goudwón!’
Deze versjes – twee kwatrijnen, een ollekebolleke en een trijntje fop – schreef ik ter gelegenheid van de gedichtenwedstrijd ‘Parade der Poëten’, waar ik een voordracht hield over versvormen.
Prachtige wielertocht
Veenendaal-Veenendaal
Liefhebbers opgelet
Klaar voor de start!
Via heroïsche
Heuvelbeklimmingen
Eindigt de tocht altijd
Recht in ons hart
Ollekebolleke bij Veenendaal-Veenendaal Classic 2017 (18 augustus 2017)
Het Stadsstrand, plaats om je bestaan te delen
Wij vieren hier het leven, maar hoe lang?
Een plek om zalig in het zand te spelen
En gras dat lokt tot lodderig gehang
Hier kun je rusten en je laten strelen
Door wind en zonnestralen langs je wang
Het Stadsstrand, plaats om je bestaan te delen
Wij vieren hier het leven, maar hoe lang?
Het lijkt de raad niet veel te kunnen schelen
Zo strandt het strand en vindt zijn ondergang
Verknipt door gulzige expansiedrang
Verkaveld tot winstgevende percelen
Wij vieren hier het leven, maar hoe lang?
Gepubliceerd in de Rijnpost van 7 juni 2017.
Verdwenen zijn de vaarten en de turf
Verdwenen ook de wol en de sigaren
Moderne tijden vragen nieuwe durf
Geen wol meer, Veenendaal spint garen
Bij almaar groter vraag naar ict
Hier wordt een digitaal kanaal bevaren
Nu is het bijna tijd voor fase twee:
Een campus waar de ict kan bloeien
Al valt een plekje vinden nog niet mee
Daar moet de raad nog maar eens over stoeien
Met goede argumenten moet het lukken
Zoals: de werkgelegenheid gaat groeien
Ziezo, het plan is klaar, hier zijn de stukken
Eh… help me eens, waar moet ik nu op drukken?
Wat je voelt
Wat je raakt
Onbedoeld
Losgemaakt
Wie je bent
Wat je zegt
Ben je zelf
Ben je echt
Voorgedragen op Stilok Radio ter gelegenheid van Dodenherdenking & Bevrijdingsdag, 4 en 5 mei 2017.
Ik wandel kalmpjes door de galerij
Waar Beeldend Veenendaal is neergestreken
Ik slof van beeldhouwwerk naar schilderij
Totdat ik alle stukken heb bekeken
Tot plotseling mijn ogen blijven steken
Bij één paneel, een beetje buiten het bereik
Een levensgroot portret dat lijkt te spreken
Dit werk geeft van een echte meester blijk
Maar toch, hoe langer ik de plaat bekijk
Hoe meer ik dit portret vind tegenvallen
Want kijk: die oren zijn echt ongelijk
Wat kan zo’n wipneus een gezicht verknallen!
Nu hoor ik achter mij een zacht gegiechel:
Ik staar al vijf minuten in een spiegel
Voorgedragen bij de sluiting en prijsuitreiking van Beeldend Veenendaal op 8 april 2017.
Spiegel II
Daar sta je, naast je eigen schilderij
Je kijkt ernaar en voelt je trots en blij
Want tussen al die vormen, al die kleuren
Daar hangt toch mooi jouw eigen kunstwerk bij
Het gaat beginnen! Daar barst door de deuren
De mensenmassa die je werk komt keuren
Hetzij om te bewonderen, hetzij
Om naar een onvolkomenheid te speuren
Je staat erbij, je glimlach is subtiel
Hun scherpe woorden kunnen jou niet treffen
Al voelt het nog zo kwetsbaar, bijna naakt
Dit stukje van jezelf heb jij gemaakt
Zij zullen het waarschijnlijk niet beseffen
Ze kijken in de spiegel van je ziel
Voorgedragen bij de sluiting en prijsuitreiking van Beeldend Veenendaal op 8 april 2017.
