Ode aan poëzie

Er wordt oneindig veel geschreven
Het meeste blijft niet lang bewaard
Dat ligt dan doorgaans aan de aard
Een appje heeft geen eeuwig leven

De meeste taal wil niet beklijven
Dat geldt voor social media
Maar zelfs op Wikipedia
Kan iemand zó je tekst herschrijven

De taal is maar een vluchtig wezen
Bestemd om langzaam te vergaan
Misschien gerekt in z’n bestaan
Door mensen die het blijven lezen

Nou goed, gedichten uitgezonderd
Die halen met gemak de honderd

Voorgedragen tijdens het Cultureel Café op 13 juni 2018.

Kunstmatig

Voorbijgestreefd door de technologie
Computers die je hele leven meten
Door plaatsbepaling en biometrie

Alexa wil van alles van je weten
Cortana vult je zinnen foutloos aan
En Siri helpt je niks meer te vergeten

Het brengt een schijnbaar zorgeloos bestaan
Maar durf je nog wel spreken of bewegen
Als Google je gedachten op kan slaan?

De een ziet augmentation als een zegen
Een ander voelt een vlaag robofobie
Hoe houden we de datamachten tegen?

Een kleine troost in deze dystopie:
Zo’n robot snapt geen woord van poëzie

Voorgedragen tijdens het Cultureel Café op 13 juni 2018.

Cultureel café 13 juni 2018

Komende woensdag wordt er weer een Cultureel Café georganiseerd, met poëzie en muziek. Naar gewoonte zal deze avond worden gehouden in Brasserie De Plantage. Toegang is gratis, inloop vanaf 19.30 uur. Het programma start om 20.00 uur.

Oud-stadsdichter Mats Beek zal voordragen, net als het collectief ‘Dichters aan de Grift’, opgericht door Daphne Kalff en daarnaast bestaand uit Klaas van Velzen en Wilco van Doorn. Ook de huidige stadsdichter Christiaan Abbing zal een drietal gedichten voordragen.

Presentatie is in de vaardige handen van Jaap Pilon en de avond zal muzikaal versierd worden door Maya Willemse met zang, gitaar en piano.

Veenendaal, een dorp (Ichthus Cultuurdag 2018)

Verdwenen is het oude veen
Waarmee dit dorpje ooit begon
We groeven ons er dwars doorheen
En vormden zo ons eigen land
Met baggerbeugels in de hand
Waardoor de grond als rook verdween
Het was een zwaar en klein bestaan
Maar kijk zo’n veenwerker eens aan:
De handen vol met blaren
Zit hij, een kleinkind op z’n knie,
Gevangen in melancholie
Wat voor zich uit te staren:

Waar is mijn Veenendaal gebleven?
Hier ligt heel mijn geschiedenis
Ik woonde hier mijn hele leven
Maar kijk hoe het veranderd is!

Toen kwam de kleine nijverheid
Waarbij elk huisje garen spon
Maar die verloor al snel de strijd
Van de sigaren en textiel
Waar veel mee te verdienen viel
De faam ervan was wijd verspreid
Je werkte voor een schamel loon
De lange dagen doodgewoon
Geleid door de sirene
Die tijden zijn voorgoed vergaan
De arbeider, hij laat een traan
Om wat er is verdwenen:

Waar is mijn Veenendaal gebleven?
Hier ligt heel mijn geschiedenis
Ik woonde hier mijn hele leven
Maar kijk hoe het veranderd is!

De industrie heeft plaatsgemaakt
Voor hoogbouw en een winkelhart
Het dorpse zijn we kwijtgeraakt
Geen Scheepjeswol of VSW
Maar campus voor de ICT
Een stad die in zijn voegen kraakt
Met groeipijn en parkeergedoe
Waar gaat het met dit dorp naartoe?
Kan ik het nog vertellen?
En zullen over vijftig jaar
Mijn nu-nog-kinderen elkaar
Dezelfde vragen stellen?

Waar is mijn Veenendaal gebleven?
Hier ligt heel mijn geschiedenis
Ik woonde hier mijn hele leven
En kijk hoe het veranderd is!

Geschreven ter gelegenheid van de Ichthus Cultuurdag 2018 voor het programmadeel ‘Franse chansons en Veense gedichten’. Geïnspireerd door ‘La Montagne’ van Jean Ferrat (en de Nederlandse bewerking ‘Het dorp’ door Wim Sonneveld); je kunt het ook zingen op die melodie.